Tafelgast aan het woord

De visie van Anke Langmuur

Anke Langmuur is directeur in het primair onderwijs, voorzitter Leraren met lef en een van de drie tafelgasten. Na afloop van de discussie gaat zij nog dieper in op het discussiestuk Toekomst van ons onderwijs en de dialoogbijeenkomst.

Wat vind je van het discussiestuk?

Ik heb er geen sterke mening over omdat ik het maar een keer al scannend heb gelezen. Wat ik gezien heb, vind ik niet heel vernieuwend. Ik denk dat het gesprek de verdieping moet gaan maken.

Wat vond je van de dialoogbijeenkomst?

Ik heb het idee dat we wel wat zaken hebben aangeraakt betreffende ruimte en waardering en waarin we dat terug zouden kunnen vinden én wat het coronavirus nu al doet ontstaan. Mensen doen ineens dingen waarvan ze twee weken geleden niet gedacht hadden dát ze dit zouden gaan doen. Mensen krijgen nu de ruimte om dingen anders te gaan doen. Er wordt ineens veel geleerd. Ik heb met mijn team van 90 leden afgesproken dat er per leerjaar afgestemd wordt hoe ze het aanpakken. Daarin zit een vrijheid om te bepalen welke (digitale) middelen ingezet worden. Voorwaarde is wel dat ze steeds met elkaar in gesprek gaan,in verbinding blijven en een lijn trekken. Dat zijn we ook verplicht naar de ouders toe. Ik stimuleer ze daarmee ook om met elkaar te leren en te ontwikkelen. Een leerkracht merkte op dat ze nog nooit zoveel gezamenlijk lessen had voorbereid en (digitaal) bij anderen op lesbezoek was geweest als in de afgelopen week. Er is veel contact onderling, ook met de kinderen en de ouders (vooral met de ouders in de bovenbouw die niet meer halen en brengen). En dat geeft veel energie.

Wat verwacht je van het vervolgtraject?

Ik hoop dat de onderwerpen uit het discussiestuk ook (en vooral) met leerkrachten besproken worden. Dat zijn de mensen die het moeten doen. Alles eromheen zou alleen maar dienend en faciliterend moeten zijn, in plaats van sturend en lastigvallend. Ik denk dat er veel te veel mensen over het onderwijs praten, zonder de mensen erbij te betrekken die het uitvoeren. Ik hoop dat leerkrachten zich veel meer laten horen, het lef hebben om de regie terug te nemen en niet naar anderen te wijzen als dingen niet goed gaan. Ga meer de barricades op! Niet uit eigenbelang maar om uit te vinden wat de gemene deler is hoe kinderen het beste leren op kwalificatie, personificatie en socialisatie. Welk systeem, welke strategie en welke  middelen zijn daarvoor nodig? En ga dan doen wat werkt. Feedback geven op proces en zelfregulering werkt veel beter dan feedback geven op product in de vorm van toetsing en in hokjes plaatsen zoals we nu doen. Dat is slechts een kwalificering waarmee een kind op een bepaald niveau wordt gezet, waar het soms zijn hele leven last van heeft.

Wat hoop je voor de toekomst van het onderwijs?

Ik hoop dat we het bestaande ‘veilige’ systeem kritisch durven te onderzoeken en aan te passen. Het onderwijs moet voorop lopen. Ik pleit voor een samenwerking met trendwatchers en ruimte om veranderingen door te voeren. Dat kan niet als we aan dezelfde eisen moeten blijven voldoen. Het gaat niet alleen om kwalificatie, maar ook om persoonlijk leiderschap van kinderen, zelfregulering, doorzettingsvermogen enzovoort. Als je echt iets wil, ga je het wel leren. De standaardisering past niet altijd. Het niet afnemen van de CITO-toets dit jaar vanwege de coronacrisis zegt genoeg.

Voeg toe aan selectie